Czy pies może jeść cebula?

Dlaczego

Cebula jest toksyczna dla psów i kotów niezależnie od sposobu przygotowania. Zawiera związki siarkoorganiczne, w tym dwusiarczek N-propylu, tiosiarczany i polisiarczki allilowe. W organizmie przekształcają się one w silne utleniacze uszkadzające hemoglobinę. Powstają ciałka Heinza oraz methemoglobina. Krwinki czerwone tracą elastyczność, ulegają rozpadowi albo są usuwane przez śledzionę. Skutkiem jest niedokrwistość hemolityczna, która może prowadzić do niedotlenienia narządów, niewydolności nerek i śmierci. W 100 g surowej cebuli znajduje się 40 kcal, 4,24 g cukrów, 1,7 g błonnika oraz 7,4 mg witaminy C. Te składniki nie zmieniają zakazu podawania.

Koty są od 2 do 3 razy bardziej wrażliwe na toksyczne działanie cebuli niż psy. Ich hemoglobina zawiera 8 reaktywnych grup sulfhydrylowych na cząsteczkę, podczas gdy psia zawiera 4. Zwiększa to podatność kocich krwinek na uszkodzenia oksydacyjne. U kota objawy zatrucia może wywołać już 5 g świeżej cebuli na 1 kg masy ciała. U psa dawka powodująca jawne objawy wynosi od 15 do 30 g na 1 kg masy ciała. Uszkodzenia krwi mogą jednak występować przy mniejszych ilościach.

Dla psa o masie 10 kg dawka wywołująca jawne objawy zatrucia wynosi od 150 do 300 g świeżej cebuli. Zmiany hematologiczne mogą jednak pojawić się już po zjedzeniu 50 g. U kota o masie 4 kg objawy zatrucia może wywołać 20 g świeżej cebuli, czyli około 1/5 małej cebuli. Niebezpieczna jest również cebula suszona i sproszkowana. Dla kota 4 kg wskazano około 2 do 3 g proszku cebulowego jako dawkę toksyczną. Żadna z tych liczb nie oznacza bezpiecznej porcji. Każda ilość może powodować subkliniczne uszkodzenia erytrocytów.

Szczególną ostrożność zachowaj w przypadku kotów oraz psów ras Akita Inu i Shiba Inu. Rasy te mają dziedziczną nadwrażliwość na związki z rodzaju Allium. Zatrucie może prowadzić do hemoglobinurii, uszkodzenia cewek nerkowych, niedotlenienia serca i mózgu oraz wstrząsu. W ciężkich przypadkach hematokryt spada poniżej 15 procent. Nie podawaj cebuli szczeniętom, dorosłym zwierzętom ani seniorom. Zakaz obowiązuje również zwierzęta chore. Zasada 10 procent kalorii z przysmaków nie ma tutaj zastosowania.

Jak bezpiecznie podać

Nie podawaj cebuli psu ani kotu w żadnej postaci. Nie istnieje bezpieczny sposób jej przygotowania. Gotowanie, smażenie, pieczenie, suszenie i liofilizacja nie neutralizują toksycznych tiosiarczanów ani dwusiarczków. Związki siarkowe pozostają aktywne po obróbce termicznej. Nie podawaj więc cebuli surowej, gotowanej, suszonej ani sproszkowanej. Nie dodawaj jej do jedzenia zwierzęcia nawet w małej ilości. Bezpieczna porcja wynosi zawsze 0 g, niezależnie od masy ciała zwierzęcia.

Sprawdzaj także potrawy przygotowane z cebulą. Nie podawaj mięsa ani wywaru z rosołu gotowanego z jej dodatkiem. Tiosiarczany przechodzą do wody podczas gotowania, dlatego sam płyn może być toksyczny. Nie stosuj cebuli ani czosnku jako domowego środka na pasożyty. Nie działają bójczo na nicienie ani tasiemce, natomiast mogą prowadzić do ciężkiej niedokrwistości hemolitycznej. Dotyczy to również małych dodatków do posiłków.

Ile można podać

Bezpieczna ilość cebuli dla psa o masie 10 kg wynosi 0 g. Dla kota o masie 4 kg również wynosi 0 g. Choć dorosły pies 10 kg potrzebuje około 551 kcal dziennie, a kot 4 kg około 238 kcal, reguła 10 procent kalorii z przysmaków nie pozwala podawać produktów toksycznych. Cebula dostarcza 40 kcal na 100 g, ale jej kaloryczność nie wyznacza bezpiecznej dawki. U psa 10 kg już 50 g może powodować zmiany we krwi. U kota 4 kg dawka 20 g świeżej cebuli może wywołać zatrucie. Nie traktuj progów toksyczności jako dozwolonych porcji.

Kiedy do weterynarza

Jeśli pies lub kot zjadł cebulę, jedź natychmiast do lecznicy, najlepiej w ciągu pierwszych 2 godzin. Lekarz może bezpiecznie wywołać wymioty i podać węgiel aktywny. Wczesne objawy po 2 do 12 godzinach obejmują ślinotok, wymioty, ból brzucha i biegunkę. Niedokrwistość rozwija się przez 1 do 5 dni, a największy rozpad krwinek następuje po 72 do 120 godzinach. Obserwuj osłabienie, blade śluzówki, przyspieszony oddech i brunatny mocz. Przy późnym zatruciu potrzebna może być hospitalizacja, kontrola hematokrytu, płynoterapia oraz tlenoterapia. Gdy hematokryt spadnie poniżej 15 do 20 procent, może być konieczna transfuzja krwi.

Najczęstsze pytania

Źródła

• Merck Veterinary Manual, Allium Species Toxicosis in Animals
• Magazyn Weterynaryjny, toksyczność roślin rodzaju Allium
• Pet Poison Helpline, Onion
• USDA FoodData Central, Onions, Raw, FDC ID 170000

Treść ma charakter informacyjny. Ilości podane dla psa 10 kg i kota 4 kg są orientacyjne, przy chorobach przewlekłych zapytaj lekarza weterynarii.